Οι υλιστές υποστήριζαν ότι «κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει». Έλεγαν ότι δεν πρέπει κανείς να θυσιάζει την απόλαυση που έχει τώρα, με την ελπίδα κάποιου πράγματος που του υπόσχονται για αργότερα. Ωστόσο, η χαρά της απάρνησης μπορεί να βιωθεί εδώ και τώρα, και είναι πολύ πιο ουσιαστική και εμπνευστική από τη χαρά που πηγάζει από την προσκόλληση και τη συσσώρευση. Άλλωστε, υπάρχει μια ιδιαίτερη χαρά στο να είστε  κύριοι των αισθήσεών σας, αντί να είστε σκλάβος τους. Τώρα, είστε δούλοι της συνήθειας του καφέ. Αποφασίστε να μην υποκύπτετε σ’ αυτή την προσκόλληση και τηρήστε την απόφασή σας για τρεις συνεχόμενες ημέρες. Τότε γίνεστε εσείς οι κύριοι και η γλώσσα γίνεται δούλος σας. Ο καφές δεν μπορεί πλέον να σας εξουσιάζει. Αν ο καφές είχε την ικανότητα να προσφέρει χαρά, όλοι θα αντλούσαν την ίδια ακριβώς ικανοποίηση από αυτό το ρόφημα. Όμως, κάποιοι προτιμούν το τσάι, ενώ πολλοί το βρίσκουν δυσάρεστο. Μερικοί απολαμβάνουν να το πίνουν χωρίς ζάχαρη και άλλοι χωρίς γάλα. Επομένως, ο νους είναι αυτός που δίνει τη χαρά, όχι ο καφές· δεν είναι το αντικείμενο αυτό που ικανοποιεί τις αισθήσεις. Το μυστικό είναι να ανακαλύψετε την πηγή της χαράς μέσα σας· μια πηγή ανεξάντλητη, γεμάτη και δροσερή, καθώς αναβλύζει από τον Θεό.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 13 Ιουλίου 1965