Σε αυτόν τον κόσμο των  αντικειμένων των αισθήσεων, εκείνος που θλίβεται όταν βρίσκεται μέσα σε δυσκολίες και ενθουσιάζεται όταν είναι γεμάτος χαρά μπορεί να παρομοιαστεί με ένα κομμάτι σίδερο. Αν βάλεις ένα κομμάτι σίδερο στη φωτιά, γίνεται μαλακό και κόκκινο και χάνει τα εγγενή χαρακτηριστικά του. Όταν το βγάλεις έξω, γίνεται πάλι σκληρό και μαύρο και επιστρέφει στην αρχική του μορφή. Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να θεωρηθούν ως κατώτερου επιπέδου.

Από την άλλη πλευρά, αν κάποιος αισθάνεται χαρά μέσα στη λύπη,  μπορεί να παρομοιαστεί με το χρυσάφι. Αν πάρεις ένα κομμάτι χρυσού και το βάλεις στη φωτιά, απαλλάσσεται από τις ακαθαρσίες του. Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος που ανακαλύπτει τη μακαριότητα μέσα του όταν υποβάλλεται σε θλίψη μπορεί να ειπωθεί ότι είναι σαν το χρυσάφι.

Ένα άτομο που διατηρεί ισορροπημένο νου τόσο μέσα στη χαρά όσο και μέσα στη λύπη μπορεί να παρομοιαστεί με ένα διαμάντι. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το άτομο, όποιες θλίψεις κι αν αντιμετωπίσει, όποια προβλήματα ή δυσκολίες κι αν έρθουν στη ζωή του, θεωρεί καθήκον του να καλλιεργεί την ψυχική του γαλήνη και μακαριότητα. Στην περίπτωση του διαμαντιού, μπορεί να προσπαθήσετε να το κόψετε με πολλούς τρόπους, αλλά με κάθε κοπή η αξία του μόνο αυξάνεται.

Το τέταρτο είδος ανθρώπου βρίσκεται πολύ πιο πάνω από τις λύπες και τις απολαύσεις, υπερβαίνει τις ιδιότητες και βιώνει τη θεία ευδαιμονία ως την ίδια του τη φύση. Από αυτούς τους τέσσερις τύπους, μόνο η φύση του Εαυτού είναι αληθινή και αιώνια, ενώ οι άλλοι τρεις σχετίζονται με τον κόσμο και υπόκεινται σε μεταβολή.

Το άτομο που επιθυμεί να βιώσει αυτή τη φύση του Εαυτού δεν πρέπει να δεσμεύεται από κοσμικούς φόβους και προσκολλήσεις.

- Μπάμπα, από τα Summer Showers, 11 Ιουνίου 1973