Η συνεχής ενατένιση της μορφής του Κυρίου και η συχνή επανάληψη του ονόματός Του αποτελούν τα μέσα με τα οποία η καρδιά πλημμυρίζει από την αγάπη του Θεού. Όταν υπάρχει αυτή η αγάπη, ο πιστός γεμίζει με ανείπωτη έκσταση. Μέσα από μια τέτοια έκσταση, ο Κουλασέκαρα Άλβαρ —ο βασιλιάς-άγιος— αναφώνησε: «Ω Κύριε! Οι άνθρωποι μιλούν για την απελευθέρωση ως το μέσο για να λυτρωθεί η ζωή και να απαλλαγούν από τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου. Εγώ δεν ζητώ τέτοια λύτρωση. Θα είμαι ευτυχής να Σε αγαπώ και να Σε υπηρετώ σε αμέτρητες ζωές. Επίτρεψέ μου να Σε αγαπώ και να Σε υπηρετώ —αυτή είναι η μόνη ευλογία που ζητώ από Εσένα, και όχι την απελευθέρωση». Το σύμπαν διαποτίζεται από αγάπη. Είναι η ενσάρκωση του Βίσνου. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο, κανένα σημείο του, όπου Εκείνος να μην είναι παρών. Αληθινή αφοσίωση είναι να θεωρεί κανείς το σύμπαν ως εκδήλωση του Θεού και να το βιώνει ως τέτοια. Ο σοφός Νάραντα υπήρξε ο κορυφαίος εκφραστής αυτής της διδασκαλίας. Διακήρυξε: Tyago bhavati, tripto bhavati, atmaramo Bhavati —Ο λάτρης του Θεού απαρνιέται τα πάντα, νιώθει απόλυτη πληρότητα και ικανοποίηση και είναι βυθισμένος στη μακαριότητα του Εαυτού. Χάρισέ μου μια τέτοια αγάπη, ω Κύριε!

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1986