Η γνήσια αφοσίωση αποδεικνύεται κατά τις τελευταίες στιγμές. Θα επισημάνω ένα μικρό περιστατικό σχετικά με την καλοσύνη της Εσβαράμμα. Ήταν τότε που γίνονταν τα Θερινά Μαθήματα στην Μπάνγκαλορ. Το πρωί στις 7, έπρεπε να σερβιριστεί πρωινό στους μαθητές. Αφού έκαναν μια περιφορά ψάλλοντας ομαδικά, επέστρεψαν στις 6. Τους έδωσα ντάρσαν στο τέλος. Έπειτα, πήγα για το λουτρό μου. Εν τω μεταξύ, η Eσβαράμμα είχε τελειώσει το μπάνιο της. Ήπιε τον καφέ της ως συνήθως αρκετά χαρούμενη και κάθισε στην εσωτερική βεράντα. Ξαφνικά, προχωρώντας προς το μπάνιο, φώναξε, «Σουάμι, Σουάμι, Σουάμι», τρεις φορές. Τότε, απάντησα: «Έρχομαι, έρχομαι». Μέσα σε αυτό το διάστημα, άφησε την τελευταία της πνοή. Ποιο μεγαλύτερο σημάδι καλοσύνης χρειάζεται; Δεν είχε ανάγκη από καμία φροντίδα και περιποίηση. Ο Σουάμι έρχεται στη μνήμη εκείνη τη στιγμή μόνο για πολύ λίγους. Από το ισόγειο, φώναξε: «Σουάμι! Σουάμι!» Απάντησα, «Έρχομαι, έρχομαι», κι έφυγε. Ήταν σαν το κάλεσμα του ελέφαντα και την ανταπόκριση του Κυρίου που προχωρά να τον ευλογήσει - τα δύο σύρματα ενώθηκαν και η απελευθέρωση συνέβη ακαριαία. Αυτή είναι η αυθεντική ολοκλήρωση για την οποία πρέπει να αγωνίζεται η ζωή.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 6 Μαΐου 1983