Ο εγωισμός και η θεϊκότητα είναι ασύμβατα στοιχεία. Ένας εγωιστής δεν μπορεί ποτέ να αποβλέπει στη θεϊκή ζωή. Το «εγώ» πρέπει να εξαλειφθεί πλήρως, προκειμένου να υπάρξει πρόοδος στο πνευματικό μονοπάτι. Ωστόσο, η πίστη στον εαυτό —ως έννοια διακριτή από τον εγωισμό— είναι υψίστης σημασίας για την πνευματική πρόοδο. Ο άνθρωπος που δεν έχει πίστη στον εαυτό του, δεν μπορεί να έχει πίστη στον Θεό. Η αυτοπεποίθηση και η πίστη στον Θεό βρίσκονται πάντα σε στενή συνάφεια και αλληλοσυμπληρώνονται. Η πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρετή και η πίστη στον Θεό λειτουργεί ως στήριγμα στη ζωή. Αν και ο Θεός κατοικεί μέσα στον καθένα, κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει θεϊκή υπόσταση χωρίς πίστη σε Αυτόν. Κάποιοι ίσως ισχυριστούν ότι θα πιστέψουν μόνο αφού αποκτήσουν προσωπική εμπειρία. Όμως, αυτό ισοδυναμεί με το να βάζει κανείς το κάρο μπροστά από το άλογο. Στην πνευματικότητα, η πίστη προηγείται πάντα της εμπειρίας. «Η γνώση (vidya) χωρίς πίστη και πνευματικό ζήλο (shraddha) είναι μάταιη», έλεγε ο Σουάμι Βιβεκανάντα. Η πίστη και ο ζήλος είναι απολύτως απαραίτητα για την επίγνωση του Εαυτού (Adhyatma-vidya). Οι νέοι και οι νέες της εποχής μας διαθέτουν άφθονη πίστη και ζήλο. Δυστυχώς, όμως, όλη αυτή η πίστη και ο ζήλος διοχετεύονται στο θέατρο, στα μυθιστορήματα, στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στο κρίκετ και τις ιπποδρομίες. Αυτή η λανθασμένη κατεύθυνση της πίστης και του ζήλου τους έχει οδηγήσει σε σωματική εξασθένηση και πνευματική φθορά, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει την πίστη τους όχι μόνο στον Θεό, αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό.

- Μπάμπα, από τα Summer Showers του 1979, ch. 26.