Ο κολυμβητής στο ποτάμι πρέπει να σπρώχνει τα νερά που βρίσκονται μπροστά του προς τα πλάγια και να τα ωθεί προς τα πίσω, ώστε να μπορεί να προχωρά ευθεία και γρήγορα. Η πράξη του να σπρώχνει το νερό προς τα πίσω είναι εκείνη που τον πηγαίνει μπροστά. Αυτό σημαίνει: μη δίνετε σημασία στις προσκολλήσεις σας· αφήστε τες πίσω, εγκαταλείψτε τις, απαρνηθείτε τις· μόνο αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να προοδεύσετε, έστω και μία ίντσα.

Αντί γι’ αυτό, ο άνθρωπος συλλέγει και αποθηκεύει, συσσωρεύει και υπερηφανεύεται για όσα κρατά σφιχτά, αδιαφορώντας για το πολύτιμο ανθρώπινο γνώρισμα της απάρνησης. Έτσι βυθίζεστε στα υλικά αποκτήματα, στις νίκες και στις φαντασιώσεις της ζωής. Δεν επιπλέετε ούτε κολυμπάτε πέρα από τους πειρασμούς.

Πρέπει να προσπαθήσετε να ανακαλύψετε και να μάθετε τους τρόπους της προόδου. Μπορείτε βέβαια να αναρωτηθείτε: πώς μπορεί ένας άνθρωπος βυθισμένος στη σχετική γνώση να αποκτήσει επίγνωση του Εαυτού; Όμως δεν υπάρχει λόγος ούτε για απόγνωση ούτε να καταδικάζετε τον εαυτό σας ως ασήμαντο και κατώτερο. Διότι όταν οι μικροί άνθρωποι παίρνουν μεγάλες αποφάσεις, κερδίζουν την ενθάρρυνση των μεγάλων.

Όταν ο μικρός σκίουρος αποφάσισε να συμμετάσχει στην κατασκευή του περάσματος πάνω από τη θάλασσα, δεν έλαβε άραγε τις ευλογίες του Ράμα; Ο σκίουρος γνώριζε ότι η βοήθειά του θα ήταν  απειροελάχιστη, αλλά το αίσθημα αφοσίωσης που τον παρακίνησε κέρδισε τη χάρη του Θεού.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1983