Ο υλικός πλούτος φέρνει μαζί του όχι μόνο χαρά αλλά και θλίψη. Η συσσώρευση πλούτου και ο πολλαπλασιασμός των επιθυμιών οδηγούν μόνο στην εναλλαγή μεταξύ χαράς και θλίψης. Η προσκόλληση είναι η ρίζα τόσο της χαράς όσο και της θλίψης, ενώ η αποστασιοποίηση είναι η σωτηρία. Η προσκόλληση είναι  θάνατος, ενώ η αποστασιοποίηση είναι ο σωτήρας. Ένας εκατομμυριούχος πληρώνει τον φόρο εισοδήματος με δάκρυα στα μάτια, ενώ ένας διευθυντής σχολείου παραχωρεί με χαρά τα έπιπλα και τον εργαστηριακό εξοπλισμό του σχολείου του όταν μετατίθεται αλλού. Γιατί; Επειδή ο διευθυντής γνωρίζει ότι είναι απλώς ο διαχειριστής και όχι ο ιδιοκτήτης. Δεν είναι προσκολλημένος σε αυτά τα αντικείμενα· γνωρίζει ότι ανήκουν στο κράτος. Κατά τον ίδιο τρόπο, να νιώθεις κι εσύ ότι η οικογένειά σου, το σπίτι σου, τα χωράφια σου και το αυτοκίνητό σου αποτελούν ιδιοκτησία του Θεού και ότι εσύ είσαι απλώς ο θεματοφύλακάς τους· να είσαι έτοιμος να τα αποχωριστείς χωρίς διαμαρτυρία, ανά πάσα στιγμή. Θυσία δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να εκτιμάς τα πράγματα· μπορείς ακόμη και να τα φροντίζεις. Όμως, να θυμάσαι πάντα ότι είναι παροδικά και ότι η χαρά που προσφέρουν είναι ασήμαντη και προσωρινή. Με άλλα λόγια, μην αναπτύσσεις προσκόλληση  απέναντί ​​τους. Να γνωρίζεις την πραγματική τους αξία και να μην τα υπερεκτιμάς.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 19 Αυγούστου 1964