Η αγάπη δεν πρέπει να δίνεται με φειδώ με κριτήριο την κοινωνική τάξη, το θρήσκευμα, την οικονομική κατάσταση ή το πνευματικό επίπεδο του αποδέκτη. Πρέπει να ρέει άφθονη και ελεύθερη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, διότι είναι στη φύση του ανθρώπου να αγαπά, να αναζητά τις άνυδρες και ζοφερές ερήμους που η αγάπη μπορεί να ποτίσει και να τις καταστήσει γόνιμες. Όπου υπάρχει κενό, σε οποιαδήποτε καρδιά, η Αγάπη ρέει εντός του και χαίρεται που μπορεί να το γεμίσει. Ποτέ δεν συγκρατείται· προσφέρεται με αφθονία, χωρίς δόλο ή απάτη· δεν φορά τον μανδύα του ψεύδους, της κολακείας ή του φόβου. Οι βλαστοί αναρρίχησης της αγάπης επιθυμούν να προσκολλώνται μόνο στο ένδυμα του Θεού· διαισθάνονται ότι ο Θεός κατοικεί, μέσα στο άπειρο μεγαλείο Του, σε κάθε καρδιά· έτσι, διεισδύουν σιωπηλά στα βαθύτερα μύχια των ανθρώπων για να ανακαλύψουν την έδρα του Θεού, ώστε να μπορέσουν να ανθίσουν εκεί. Αυτή είναι η αληθινή bhakti (αφοσίωση). Όταν ο βλαστός προσκολλάται σε εγκόσμια αντικείμενα, πρόκειται για bhukti (υλική απόλαυση) και όχι για bhakti. Η κατεύθυνση είναι κρίσιμης σημασίας!

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1971