Οι σοφοί της Ινδίας εγκατέλειψαν τα μονοπάτια της επιφανειακής μεγαλοπρέπειας και της προσωρινής ασφάλειας· επιδίωξαν να αποκτήσουν εσωτερική γαλήνη και διαρκή χαρά. Ανακάλυψαν ότι αυτά μπορούν να κατακτηθούν μόνο αν αντλήσει κανείς τον χυμό της ζωής μέσα από τις ρίζες της ίδιας του της εσωτερικής πραγματικότητας, που ονομάζεται Άτμα (Εαυτός, Ψυχή, Πνεύμα). Αν και αυτό το μάθημα, το οποίο τους αποκαλύφθηκε από τον Θεό, επαναλαμβάνεται, αναλύεται και διαδίδεται επί αιώνες από αμέτρητους λογίους, ποιητές και ρήτορες, ελάχιστοι το αποδέχονται ως το θεμέλιο της ζωής. Το έντομο που πετά στον αέρα αρπάζεται από τη γλώσσα του βατράχου που εκτινάσσεται· ο βάτραχος παγιδεύεται ανυποψίαστος από τα σαγόνια του φιδιού· το φίδι θανατώνεται από το παγώνι· το παγώνι θανατώνεται από τον κυνηγό. Το ένα πλάσμα αποτελεί τροφή για το άλλο· ο θάνατος παραμονεύει σε κάθε στροφή της μέρας και της νύχτας. Ο άνθρωπος καταδιώκεται αδιάκοπα από τον θάνατο, ο οποίος μπορεί να ορμήσει στο θήραμά του ανά πάσα στιγμή. Ο άνθρωπος δεν έχει επίγνωση αυτού του συντρόφου· δεν έχει μάθει πώς να τον αντιμετωπίσει και να του στερήσει τους καρπούς του εγχειρήματός του. Ο Εαυτός δεν πεθαίνει· μόνο το σώμα πεθαίνει. Όταν ο άνθρωπος το συνειδητοποιεί αυτό, ο θάνατος χάνει το κεντρί του· δεν προκαλεί φόβο· είναι απλώς ένα καλοδεχούμενο ταξίδι προς το γνώριμο λιμάνι.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1968