Το πρώτο κιόλας βήμα στην προσπάθεια να πραγματωθεί η Ενότητα (Advaita) είναι, σύμφωνα με τον Σανκαρατσάρυα, ή λατρεία του συγκεκριμένου συμβόλου του Θεού, η οποία δίνει σε κάποιον την εμπειρία της έκστασης της Ένωσης. Μια μέρα, ο Σανκαρατσάρυα διαλογιζόταν στις όχθες του ποταμού Γάγγη. Ξαφνικά, αναφώνησε: «Κύριε! Είμαι δικός Σου· αλλά, σίγουρα, εσύ δεν είσαι δικός μου!» Ο μαθητής του, ο Τοτακατσάρυα, ήταν δίπλα του και έμεινε έκπληκτος με αυτή τη δήλωση, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, ερχόταν σε αντίθεση με την μονιστική άποψη. Ρώτησε τον Γκουρού του πώς μπορούσε να δηλώνει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ του Εγώ και του Εσύ! Ο Σανκαρατσάρυα απάντησε: «Τα κύματα ανήκουν στον Ωκεανό· αλλά, ο Ωκεανός δεν ανήκει στο κύμα! Το κύμα είναι ο Ωκεανός, αλλά ο Ωκεανός δεν είναι το κύμα». Το κύριο σημείο στο οποίο πρέπει να δοθεί προσοχή είναι η εξάλειψη του εγώ, η εξάλειψη της ταύτισης με το σώμα και τις ανάγκες του, που ικανοποιούνται μέσω των αισθήσεων! Διότι νιώθετε χαρά όταν αυτές οι ανάγκες ικανοποιούνται και θλίψη όταν δεν ικανοποιούνται, θυμό όταν κάτι μπαίνει εμπόδιο και υπερηφάνεια όταν υπερβαίνετε αυτή τη δυσκολία! Για να εξαλείψετε το εγώ, ενισχύστε την πεποίθηση ότι όλα τα αντικείμενα ανήκουν στον Θεό και ότι απλώς τα έχετε στην ευθύνη σας! Αυτό θα απέτρεπε την αλαζονεία. Είναι επίσης η αλήθεια! Τότε, όταν χάνετε, δεν θα θρηνείτε. Ο Θεός δίνει, ο Θεός παίρνει!

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1974