Η καρδιά του πιστού (bhakta) πλημμυρίζει από αγάπη για τον Κύριο μέσα από τη συνεχή ενθύμηση και την επανάληψη του Ονόματός Του. Μέσα από αυτό το ρεύμα της αγάπης αναδύεται η αφοσίωση (bhakti). Όποιος τρέφεται από το νέκταρ της αφοσίωσης, δεν θα έχει καμία επιθυμία για οτιδήποτε άλλο. Το να μένει κανείς ανεπηρεάστος από τη χαρά ή τη θλίψη, το κέρδος ή τη ζημία, τον έπαινο ή τη μομφή, και να παραμένει σταθερός και ακλόνητος στην πίστη —αυτό είναι το διακριτικό γνώρισμα της αληθινής αφοσίωσης.

Η στοργή, η προσκόλληση και η επιθυμία είναι φυσικές ιδιότητες στον άνθρωπο. Όταν αυτές οι ιδιότητες κατευθύνονται προς τον Θεό και όταν κανείς ασχολείται αδιάλειπτα με καλές πράξεις, τότε αυτές οι ιδιότητες αποκτούν αγνότητα και ιερότητα. Τότε ο άνθρωπος γίνεται όχι μόνο μια μεγάλη ψυχή, αλλά μπορεί να γίνει θεϊκός.

Ο πιστός έχει πάντα επίγνωση ότι το σύμπαν είναι εκδήλωση του Θείου και διαποτίζεται από το Θείο. Η ζωή του βασίζεται στην αναγνώριση της ενυπάρχουσας παρουσίας του Θεού στα πάντα. Αυτή η κατάσταση του νου αποκαλείται Πρέμα Αντβάιτα (Premādvaita — ενότητα στην Αγάπη). Μέσα από αυτή την αγάπη, ο πιστός βιώνει την ενότητά του με το Θείο. Απολαμβάνοντας τη μακαριότητα αυτής της εμπειρίας, ο πιστός δεν επιθυμεί καν την απελευθέρωση. Η αδιάλειπτη αγάπη για τον Κύριο είναι τα πάντα γι’ αυτόν. Μια τέτοια αφοσίωση είναι γνωστή ως Ανάνυαμπάκτι (Ananyabhakti — αποκλειστική αφοσίωση).

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1986