Κάποτε, ένας παλιός φίλος ενός βασιλιά ήρθε να τον συναντήσει. Ο βασιλιάς χάρηκε που είδε τον παλιό του φίλο και συνομίλησε μαζί του με αγάπη. Αυτός ο άνθρωπος ήταν πολύ ηλικιωμένος και κρατούσε μαζί του ένα μπαστούνι για στήριγμα. Ο βασιλιάς ρώτησε τον φίλο του πώς ζούσε τη ζωή του. Ο φίλος του απάντησε ότι στα γεράματα κανείς χρειάζεται κάποια υποστήριξη και το μπαστούνι ήταν το στήριγμά του. Ο γέρος ρώτησε τον βασιλιά αν υπηρετούσε σωστά τον λαό του. Στο ερώτημά του ο βασιλιάς αντέδρασε λέγοντας πως ως βασιλιάς  δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει υπηρέτης. Ο γέρος θέλησε να διδάξει στον βασιλιά ένα πρακτικό μάθημα. Έτσι, άφησε το μπαστούνι του για να απευθύνει χαιρετισμό  στον βασιλιά. Καθώς δεν μπορούσε να σκύψει για να πάρει το μπαστούνι, έσκυψε αμέσως ο βασιλιάς, πήρε το μπαστούνι και το έδωσε στον φίλο του. Τότε ο γέρος είπε: «Λες ότι δεν είσαι υπηρέτης. Αλλά τώρα με υπηρέτησες. Άρα, είσαι υπηρέτης μου». Όλοι πρέπει να υπηρετούν ο ένας τον άλλον κάποια στιγμή. Το να πει κανείς ότι δεν είναι υπηρέτης δηλώνει άγνοια. Το πνεύμα της υπηρεσίας είναι παρόν σε όλους, αλλά ποικίλλει από άτομο σε άτομο ανάλογα με την κατάσταση του νου του.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 30 Απριλίου 1997