Ο νους έχει την τάση να συλλέγει εμπειρίες και να τις αποθηκεύει στη μνήμη. Δεν γνωρίζει την τέχνη της εγκατάλειψης. Τίποτα δεν αφήνει ο νους. Ως συνέπεια, η θλίψη, το άγχος και η δυστυχία συνεχίζουν να σιγοβράζουν μέσα του. Μόνο αν ο νους μπορούσε να διδαχθεί τη θυσία, θα είχε κανείς τη δυνατότητα να αποκτήσει γαλήνη. Το ρολόι, κατά τα φαινόμενα, συνεχίζει να χτυπάει συνεχώς. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Η λειτουργία αυτή δεν είναι συνεχής, γιατί υπάρχει, όπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει, μια σύντομη παύση μεταξύ του ενός τικ και του επόμενου. Αυτό είναι ένα διάστημα ανάπαυσης. Αλλά για τον νου δεν υπάρχει ούτε αυτό το σύντομο διάστημα μεταξύ της μιας σκέψης και της επόμενης. Και στη συνεχή διαδοχή των σκέψεων, δεν υπάρχει ούτε καν τάξη ή σχέση. Αυτό προσθέτει στη σύγχυση και την ανησυχία. Αυτή είναι η κύρια πηγή της κακής υγείας στον άνθρωπο. Σχεδιάζουμε και προετοιμαζόμαστε για ανάπαυση του σώματος και διασκέδαση, και γνωρίζουμε επίσης ότι ακόμη και οι μηχανές χρειάζονται ώρες ανάπαυσης! Παρόλ’ αυτά έχουμε παραμελήσει το καθήκον να εξασφαλίσουμε ανάπαυση για τον νου. Ο διαλογισμός είναι το όνομα για την περίοδο ανάπαυσης που παρέχουμε στον πολυάσχολο και απείθαρχο νου. 

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1983