Ο Θεός κατοικεί όχι μόνο στις καρδιές των πιστών, αλλά και στις καρδιές εκείνων που είναι κακόβουλοι. Κάποτε, ο μικρός Πραχλάντα πλησίασε τη μητέρα του, τη Λιλαβάτι, και της είπε: «Μητέρα, υπάρχει μόνο μία διαφορά ανάμεσα σε εμένα —που είμαι πιστός του Θεού — και στον πατέρα μου, που Τον μισεί. Καθώς στοχάζομαι διαρκώς τη γλυκύτητα του Κυρίου, που είναι σαν νέκταρ, επαναλαμβάνω το όνομά Του και Τον θυμάμαι αδιάκοπα, βυθίζομαι στη μακαριότητα της αγάπης Του, σαν κάποιον μεθυσμένο. Ο πατέρας μου, μέσα στο μίσος του για τον Ναράγιανα, έχει μετατρέψει την καρδιά του σε πέτρα και Τον έχει εγκαταστήσει μέσα της». Ο Κύριος που κατοικούσε στην καρδιά του Πραχλάντα —ο οποίος αγαπούσε τον Ναράγιανα— και ο Κύριος που βρισκόταν στην καρδιά του Χιρανιακασίπου —ο οποίος μισούσε τον Ναράγιανα— ήταν το ίδιο και το αυτό πρόσωπο. Πίνοντας άφθονο το νέκταρ της Θεϊκής Αγάπης, ο Πραχλάντα έσβησε τη δίψα της καρδιάς του και βρήκε την  ευδαιμονία. Αντιθέτως, εγκαθιστώντας τον Κύριο στην πετρωμένη καρδιά του, ο Χιρανιακασίπου δεν μπόρεσε να κατευνάσει την καυτή δίψα του και βίωσε ατέλειωτες αγωνίες! Λέγεται ότι ο άνθρωπος πρέπει να ζει με πίστη. Εκείνος που ζει με πίστη βιώνει την ευτυχία. Κι ο άνθρωπος που βιώνει αυτή την ευτυχία θα είναι απαλλαγμένος από την ανησυχία και θα ζει με ειρήνη.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1986